۞ قُلْ إِنَّمَآ أَعِظُكُم بِوَٰحِدَةٍ ۖ أَن تَقُومُوا۟ لِلَّهِ مَثْنَىٰ وَفُرَٰدَىٰ ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا۟ ۚ مَا بِصَاحِبِكُم مِّن جِنَّةٍ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌۭ لَّكُم بَيْنَ يَدَىْ عَذَابٍۢ شَدِيدٍۢ ٤٦
Қул иннама аъизукум би воҳидаҳ. Ан таҚуму лиллоҳи масно ва фуродо сумма татафаккару.Мо бисоҳибикум-м мин ҷиннаҳ. Ин ҳува илло назӣру-л лакум байна ядай ъазобин шадӣд
Бигӯ: «Ҷуз ин нест, ки шуморо бо як андозае панд медиҳам, ки барои талаби роҳи ризои Худо ва бе таъасуб (барои фаҳмидани) ҳаҚиҚат ду-ду ва як-як бархезед, сипас, холисан тааммул (андеша) кунед, Қатъан ба натиҷае мерасед, ки ба ин ёри шумо девонагӣ нест, ӯ барои шумо пеш аз омадани азоби сахт, ба ҷуз бимкунанда каси дигаре нест!».
34:46