۞ قُلْ إِنَّمَآ أَعِظُكُم بِوَٰحِدَةٍ ۖ أَن تَقُومُوا۟ لِلَّهِ مَثْنَىٰ وَفُرَٰدَىٰ ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا۟ ۚ مَا بِصَاحِبِكُم مِّن جِنَّةٍ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌۭ لَّكُم بَيْنَ يَدَىْ عَذَابٍۢ شَدِيدٍۢ ٤٦
Қул иннама аъизукум би ваҳидаҳ. Ан тақуму лиллаҳи масна ва фурада сумма татафаккару. Ма бисаҳибикум-м мин ҷиннаҳ. Ин ҳува илла назӣру-л лакум байна ядай ъазабин шадӣд.
Бигӯ: «Ҷуз ин нест, ки шуморо бо як андозае панд медиҳам, ки барои талаби роҳи ризои Худо ва бе таъасуб (барои фаҳмидани) ҳақиуат ду-ду ва як-як бархезед, сипас, холисан тааммул (андеша) кунед, Қатъан ба натиҷае мерасед, ки ба ин ёри шумо девонагӣ нест, ӯ барои шумо пеш аз омадани азоби сахт, ба ҷуз бимкунанда каси дигаре нест!».
34:46