أَلَمْ تَرَ أَنَّ ٱللَّهَ أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءًۭ فَسَلَكَهُۥ يَنَـٰبِيعَ فِى ٱلْأَرْضِ ثُمَّ يُخْرِجُ بِهِۦ زَرْعًۭا مُّخْتَلِفًا أَلْوَٰنُهُۥ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَىٰهُ مُصْفَرًّۭا ثُمَّ يَجْعَلُهُۥ حُطَـٰمًا ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَذِكْرَىٰ لِأُو۟لِى ٱلْأَلْبَـٰبِ ٢١
Алам тара анналлоҳа анзала мина-с самаи маан фа салакаҳу янабӣъа фи-л-арЗи сумма юхриҷу биҳӣ заръа-м мухталифан алвануҳу сумма яҳӣҷу фа тароҳу мусфарран сумма яҷъалуҳу ҳутома. Инна фӣ залика ла зикро ли ули-л-албаб.
Оё надидӣ ки Аллоҳ аз Осмон обе фурӯ фиристод, боз он обро дар чашмаҳои Замин равон сохт, сипас, ба сабаби он зироъатҳои гуногунрангро (аз Замин) мебарорад, баъдан, хушк мешаванд, пас, ӯро зардшуда мебинӣ, боз онро реза-реза мегардонад, албатта, дар гуфтани ин сухан барои соҳибхирадон насиҳате ҳаст.
39:21