۞ وَمَن يُهَاجِرْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ يَجِدْ فِى ٱلْأَرْضِ مُرَٰغَمًۭا كَثِيرًۭا وَسَعَةًۭ ۚ وَمَن يَخْرُجْ مِنۢ بَيْتِهِۦ مُهَاجِرًا إِلَى ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ ثُمَّ يُدْرِكْهُ ٱلْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُۥ عَلَى ٱللَّهِ ۗ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًۭا رَّحِيمًۭا ١٠٠
Ва ма-н-юҳоҷир фи сабилиллоҳи яҷид фи-л-арзи муроғаман касира-в васаъаҳ. Ва ма-н яхруҷ мин байтиҳо муҳоҷиран илаллоҳи ва расулиҳи сумма юдрикҳу-л-мавту фақад вақаъа аҷруҳу ъалаллоҳ. Ва коналлоҳу Ғафура-р Раҳимо.
Ояти мазкур мусалмононро аз ҷиҳати маънавӣ омода сохта, онҳоро ба ин амали бузург (ҳиҷрат) ҳам тарғиб мекунад ва ҳам тасаллӣ медиҳад. Локин ҳар амал вобаста ба ният аст. Бинобар ин, Аллоҳтаъоло фармудааст, ки ҳар касе дар роҳи ризои Аллоҳ ва барои нигаҳ доштани дину диёнати худ диёри худро тарк намуда ҳиҷрат кунад, ваъдаи Аллоҳ аст, ки замини Аллоҳ васеъ аст ва дар он иқоматгоҳҳои фаровон ва кӯшоишҳои чашмгире хоҳад ёфт. Яъне дарҳои маишат бар рӯи ӯ кушода шуда, агарчӣ душман нахоҳад ҳам, Аллоҳтаъоло аз хавфу хатар ӯро нигоҳ медорад ва ӯро бечора намесозад. Албатта, ҳар инсон бо аҷали худ дармегузарад, як лаҳза марги ӯ тақдим ё таъхир намешавад. Агар инсоне аз хонаи худ ҳиҷрат кунад ва ин ҳиҷрат мувофиқи дастури Ӯ таъоло ва Расули Ӯ бошад, рафту дар роҳ аҷалаш даррасаду вафот кард, ҳаққо, ки подоши ҳиҷрати чунин шахс ба таври комил назди Аллоҳ таъин шудааст. Яъне бахти чунин шахс баландӣ кардааст, ки дар зиммаи Аллоҳтаъоло қарор гирифтааст. Башорати охири оят ҳам барои чунин шахсон аст. Дар он фармудааст, ки Аллоҳтаъоло чунин Зотест, ки мағфираткунанда ва меҳрубон аст. Бале! Муъмине, ки нияту амалаш хос барои ризои Аллоҳ аст, мабодо дар роҳ фавтад, дар сояи омурзиш ва меҳрубонии Аллоҳтаъоло қарор мегирад. Зеро ӯ дар сафи муҳоҷирон қарор ёфтааст.
4:100