وَلَوْلَا فَضْلُ ٱللَّهِ عَلَيْكَ وَرَحْمَتُهُۥ لَهَمَّت طَّآئِفَةٌۭ مِّنْهُمْ أَن يُضِلُّوكَ وَمَا يُضِلُّونَ إِلَّآ أَنفُسَهُمْ ۖ وَمَا يَضُرُّونَكَ مِن شَىْءٍۢ ۚ وَأَنزَلَ ٱللَّهُ عَلَيْكَ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْحِكْمَةَ وَعَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُن تَعْلَمُ ۚ وَكَانَ فَضْلُ ٱللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيمًۭا ١١٣
Ва лав ло фазлуллоҳи ъалайка ва раҳматуҳу ла ҳаммат тоифату-м минҳум ан юзиллука ва мо юзиллуна илла анфусаҳум. Ва мо язуррунака мин шайъ. Ва анзалаллоҳу ъалайка-л-китоба ва-л ҳикмата ва ъалламака мо лам такун таълам. Ва кона фазлуллоҳи ъалайка ъазимо.
Яъне Аллоҳтаъоло бо фазлу карами Худ, агар оятҳояшро нозил намекарду дар онҳо ҳақиқатро баён намекард, қабилаи Туъма ибни Убайрақ (Усайд бинни Урва) худро мардуми солеҳу аз чунин корҳо покиза эълон мекарданд. Туъма бе айбу соҳиби мол - Қатода гӯё туҳматкор эълон мешуд. Онҳо хостанд, ки Расулуллоҳ (с)-ро аз роҳ зананд, қабилаи худро сафед кунанд, Қатодаро туҳмат зананд ва яҳудиеро дузд нишон диҳанд. Локин ин гуна ҳилабофиашон ба кор нарафт. Онҳо нафаҳмиданд, ки ин гуна ҳаракатҳое, ки хилофи шаръ аст, ба кор намеравад. Бо ин амалҳо онҳо худро ба гумроҳӣ фурӯтар тела медиҳанд ва ҳеҷ зиёне ба Расулуллоҳ (с) расонида наметавонанд. Оё онҳо надонистанд, ки Аллоҳтаъоло Расули худ (с)-ро аз чунин корҳои разил ва аз ҳукмҳои ноодилона нигоҳбонасту барои ҳаллу фасли ин гуна ҳодисаҳо барои ӯ Китоб – Қуръон фиристодаасту ин ҳодисаро аз рӯйи он ҳукм мекунад? Оё онҳо надонистанд он чиро, ки Расулуллоҳ (с) намедонист, Худо бо фазлу карами Худ ва бо нозил кардани ингуна силсила оятҳо ӯ (с)-ро дононд? Дар ҷумлаи охир, Аллоҳтаъоло фармуд, ки туро ба пайғамбарӣ лоиқу сазовори донишандӯзи ба воситаи ваҳйи Худ гардонидем, ин бисёр фазлу лутфи бузургест, ки ба ту додаем. Хоинон ҳаргиз наметавонанд, бо суханбофиҳои дурӯғини худ, туро ба тарафашон майл диҳанд, то ту ботилро ҳамчу ҳақ ба фоидаи онҳо ҳукм кунӣ!
4:113