يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ ٱللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِى ٱلْكَلَـٰلَةِ ۚ إِنِ ٱمْرُؤٌا۟ هَلَكَ لَيْسَ لَهُۥ وَلَدٌۭ وَلَهُۥٓ أُخْتٌۭ فَلَهَا نِصْفُ مَا تَرَكَ ۚ وَهُوَ يَرِثُهَآ إِن لَّمْ يَكُن لَّهَا وَلَدٌۭ ۚ فَإِن كَانَتَا ٱثْنَتَيْنِ فَلَهُمَا ٱلثُّلُثَانِ مِمَّا تَرَكَ ۚ وَإِن كَانُوٓا۟ إِخْوَةًۭ رِّجَالًۭا وَنِسَآءًۭ فَلِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ ٱلْأُنثَيَيْنِ ۗ يُبَيِّنُ ٱللَّهُ لَكُمْ أَن تَضِلُّوا۟ ۗ وَٱللَّهُ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌۢ ١٧٦
Ястафтунака қулиллоҳу юфтикум фи-л-калолаҳ. Инимруун ҳалака лайса лаҳу валаду-в ва лаҳу ухтун фа лаҳо нисфу мо тарак. Ва ҳува ярисуҳа ил-л лам якул лаҳо валад. Фа ин конатаснатайни фа лаҳуму-с-сулусони мим мо тарак. Ва ин кону ихвата-р-риҷола-в ва нисаан фа ли-з-закари мислу ҳаззи-л-унсаянн. Юбаййинуллоҳу лакум ан тазиллу. Валлоҳу би кулли шай-ин Ъалим.
Аз ту мехоҳанд, фатво пурсанд, бигӯ: «Аллоҳ ба шумо дар (боби) калола фатво медиҳад: агар марде бимурад, ки фарзанде надорад ва ӯро хоҳаре бошад, пас нисфи он чӣ гузоштааст, барои хоҳараш аст ва он бародар ҳам мерос мебарад аз он хоҳар, агар ӯро фарзанде набошад. Пас, агар ду хоҳар бошанд, пас, ду сеяки аз он чӣ гузоштааст, барои ҳар дуи онҳост. Ва агар хешовандон мардон ва занон бошанд, пас, барои як мард баробари насибаи ду зан аст. Аллоҳ барои шумо ҳаққро баён мекунад, то ин ки гумроҳ нашавед. Ва Аллоҳ ба ҳама чиз доност».
4:176