۞ وَٱلْمُحْصَنَـٰتُ مِنَ ٱلنِّسَآءِ إِلَّا مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُكُمْ ۖ كِتَـٰبَ ٱللَّهِ عَلَيْكُمْ ۚ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَآءَ ذَٰلِكُمْ أَن تَبْتَغُوا۟ بِأَمْوَٰلِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَـٰفِحِينَ ۚ فَمَا ٱسْتَمْتَعْتُم بِهِۦ مِنْهُنَّ فَـَٔاتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةًۭ ۚ وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَٰضَيْتُم بِهِۦ مِنۢ بَعْدِ ٱلْفَرِيضَةِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًۭا ٢٤
Ва-л-муҳсаноту мина-н-нисаи илло мо малакат аймонукум китобаллоҳи ъалайкум. Ва уҳилла лакум-м мо вароа золикум ан табтағу би амволикум-м муҳсинина ғайра мусофиҳин. Фа мастамтаътум биҳо минҳунна фа отуҳунна уҷураҳунна фаризаҳ. Ва ло ҷуноҳа ъалайкум фи мо тарозайтум биҳо мин баъди-л-фаризаҳ. Инналлоҳа кона Ъалиман ҳакимо.
Ояти мазкур бо ҳарфи вов ибтидо шуда маънои онро дорад, ки дар оятҳои қаблӣ зикри заноне гузашт, ки никоҳашон нораво буда, ин оят давоми онҳост. Яъне ояти мазкур мефармояд, ки агар занҳои мӯҳсина, бо никоҳи шаръӣ дар ихтиёри марде қарор дошта бошанд, барои марди дигаре, никоҳи онҳо раво нест. Шариати исломӣ дар никоҳи ду мард қарор гирифтани як занро қатъиян ҳаром гуфта, манъ намудааст. Ҳатто зани талоқшуда ё шавҳараш вафоткарда, то баромадани иддааш ба шавҳари нав расида наметавонад. Зеро то баромадани идда дар қатори занҳои шавҳардор аст. Аммо дар сурати истисноӣ, мешавад занҳои шавҳардорро ба никоҳ даровард. Сураташ чунин аст: Дар вақтҳои ҷанг байни давлати мусалмон ва давлати куффор, занҳои онҳо ба асорат афтанд, агарчӣ дар ватани худ шавҳар дошта бошанд ҳам, баъди ҳайз диданашон имон оранд, бо саҳиби худ ҳамбистар шаванд, ҳалол аст. Зеро асорат афтодан ҳукми талоқро дорад. Ин фармудаи Аллоҳ аст, на фармудаи касе. Дар чунин ҳукм бояд мусалмон устувор бошад. Аз ҳукмҳое, ки дар китоби Аллоҳ дарҷ гардидаанд, хориҷ нашавад! Ба ғайри он занҳое, ки никоҳашон барои шумо ҳаром буду баён шуд, дигар занҳоро бо додани маҳр, дар қайди никоҳи худ дароред, барои шумо ҳалол аст. Аммо бо роҳи зино ҳаргиз дуруст нест.
4:24