۞ وَٱلْمُحْصَنَـٰتُ مِنَ ٱلنِّسَآءِ إِلَّا مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُكُمْ ۖ كِتَـٰبَ ٱللَّهِ عَلَيْكُمْ ۚ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَآءَ ذَٰلِكُمْ أَن تَبْتَغُوا۟ بِأَمْوَٰلِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَـٰفِحِينَ ۚ فَمَا ٱسْتَمْتَعْتُم بِهِۦ مِنْهُنَّ فَـَٔاتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةًۭ ۚ وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَٰضَيْتُم بِهِۦ مِنۢ بَعْدِ ٱلْفَرِيضَةِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًۭا ٢٤
Ва-л-муҳсаноту мина-н-нисаи илло мо малакат аймонукум китобаллоҳи ъалайкум. Ва уҳилла лакум-м мо вароа золикум ан табтағу би амволикум-м муҳсинина ғайра мусофиҳин. Фа мастамтаътум биҳо минҳунна фа отуҳунна уҷураҳунна фаризаҳ. Ва ло ҷуноҳа ъалайкум фи мо тарозайтум биҳо мин баъди-л-фаризаҳ. Инналлоҳа кона Ъалиман ҳакимо.
Ва бар шумо никоҳи занҳои шавҳардор ҳаром гардонида шудааст. Магар он чи дастони шумо дар ҷанг молик шудааст. (Инҳо) ҳукмҳоест, ки Аллоҳ бар шумо лозим сохтааст ва барои шумо ғайри ин занҳои зикршуда ҳалол карда шуд, ба шарте ки (барои иффати нафс) бо молҳои худ талаб кунед ва онҳоро ба қайди никоҳ дароваред, на зинокунанда (шаҳватронандагон) бошед. Пас, он чиро, ки аз занон баҳра гирифтед, пас ба онҳо маҳрашон, ки фарзу муқаррар карда шудааст, бидиҳед. Ва дар он чӣ розӣ шудед, аз баъди маҳри фарзии муқаррар (зиёд кунед ё кам кунед) бар шумо гуноҳе нест. Ҳаройина, Аллоҳ донову боҳикмат аст.
4:24