۞ وَٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا۟ بِهِۦ شَيْـًۭٔا ۖ وَبِٱلْوَٰلِدَيْنِ إِحْسَـٰنًۭا وَبِذِى ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْيَتَـٰمَىٰ وَٱلْمَسَـٰكِينِ وَٱلْجَارِ ذِى ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْجَارِ ٱلْجُنُبِ وَٱلصَّاحِبِ بِٱلْجَنۢبِ وَٱبْنِ ٱلسَّبِيلِ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُكُمْ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ مَن كَانَ مُخْتَالًۭا فَخُورًا ٣٦
Ваъбудуллоҳа ва ло тушрику биҳи шай-ав ва би-л-волидайни иҳсона-в ва бизи-л қурбо ва-л-ятомо ва-л-масокини ва-л-ҷори зи-л-қурбо ва-л-ҷори-л-ҷунуби ва-с-соҳиби би-л-ҷанби вабни-с-сабили ва мо малакат аймонукум. Инналлоҳа ло юҳиббу ман кона мухтолан фахуро.
Бо мулоҳиза, зимни ояти мазкур як силсила ҳуқуқҳои исломӣ аз ҳаққи Аллоҳ ва бандагон ва аз риояи ҳусни одоби он ҳуқуқҳо, хулоса, дасти кам даҳ дастуре аз онҳо баён мешавад. Дар нахуст, мардумро даъват ба тавҳид намуда, фамудааст, ки мардум бояд Аллоҳи ягонаро ибодат кунанд ва ба Ӯ таъоло чизеро шарик наоранд. Ҳадиси Расулуллоҳ (с)-ро дар ин ҷо овардан айни муддаост, ки ӯ (с) ба Муъоз ибни Ҷабал (р) фармуданд: “Ай Муъоз, оё медонӣ, ки ҳаққи Аллоҳтаъоло бар бандагон чист?” Муъоз гуфтанд: “Аллоҳ ва Расули Ӯ ба ин кор донотаранд.” Расулуллоҳ (с) фармуданд: “Ҳаққи Аллоҳ бар бандагони худ он аст, ки Ӯро бипарастанд ва чизеро ба Ӯ шарик наёваранд.” Сипас фармуданд: “Оё медонӣ, ки (агар) бандагон ин амалро анҷом диҳанд, ҳаққи бандагон бар Аллоҳ чист? Ҳаққи онҳо он аст, ки онҳоро азоб накунад.”
4:36