وَإِذْ يَتَحَآجُّونَ فِى ٱلنَّارِ فَيَقُولُ ٱلضُّعَفَـٰٓؤُا۟ لِلَّذِينَ ٱسْتَكْبَرُوٓا۟ إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًۭا فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا نَصِيبًۭا مِّنَ ٱلنَّارِ ٤٧
Ва из ятаҳоҷҷуна фи-н-нори фа яҚулу-З-Зуъафау лил лазӣнастакбару инно кунно лакум табаъан фа ҳал антум-м муғнуна ъанно насӣбам мина-н-нор
Ва он гоҳ ки дар дохили оташ бо ҳам муҷодала мекунанд, пас, нотавонон (пайравон) барои ононе ки мутакаббир (сардор) буданд, мегӯянд: «Ҳаройина, мо шуморо итоаткунанда будем, пас, оё метавонед ҳиссае аз оташро аз мо дафъ кунед?».
40:47