وَإِذْ يَتَحَآجُّونَ فِى ٱلنَّارِ فَيَقُولُ ٱلضُّعَفَـٰٓؤُا۟ لِلَّذِينَ ٱسْتَكْبَرُوٓا۟ إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًۭا فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا نَصِيبًۭا مِّنَ ٱلنَّارِ ٤٧
Ва из ятаҳаҷҷуна фи-н-нари фа яқулу-З-Зуъафау лил лазӣнастакбару инна кунна лакум табаъан фа ҳал антум-м муғнуна ъанна насӣбам мина-н-нар.
Ва он гоҳ ки дар дохили оташ бо ҳам муҷодала мекунанд, пас, нотавонон (пайравон) барои ононе ки мутакаббир (сардор) буданд, мегӯянд: «Ҳаройина, мо шуморо итоаткунанда будем, пас, оё метавонед ҳиссае аз оташро аз мо дафъ кунед?».
40:47