وَمَا تَفَرَّقُوٓا۟ إِلَّا مِنۢ بَعْدِ مَا جَآءَهُمُ ٱلْعِلْمُ بَغْيًۢا بَيْنَهُمْ ۚ وَلَوْلَا كَلِمَةٌۭ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ إِلَىٰٓ أَجَلٍۢ مُّسَمًّۭى لَّقُضِىَ بَيْنَهُمْ ۚ وَإِنَّ ٱلَّذِينَ أُورِثُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ مِنۢ بَعْدِهِمْ لَفِى شَكٍّۢ مِّنْهُ مُرِيبٍۢ ١٤
Ва мо тафарраҚу илло мин баъди мо ҷааҳуму-л-ъилму бағян байнаҳум. Ва лав ло калиматун сабаҚат ми-р Раббика ила аҷали-м мусамма-л ла ҚуЗия байнаҳум. Ва инна-л-лазӣна урису-л-китоба мин баъдиҳим лафӣ шакки-м минҳу мурӣб
Ва умматҳо аз рӯйи ҳасад дар миёни худ ихтилоф накарданд, магар баъд аз он, ки ба онҳо илм омад. Ва агар собиҚан сухани содиршуда аз Парвардигори ту, то ваҚте набудӣ, ки то замони муайян муҳлат дода шаванд, албатта, миёни онҳо бо азоб файсала карда мешуд. Ва албатта, онон (мушрикон)-е ки баъд аз онҳо вориси Китоби Худо шудаанд, аз он дин дар шакку шубҳа афтодаанд.
42:14