أَمْ لَهُمْ شُرَكَـٰٓؤُا۟ شَرَعُوا۟ لَهُم مِّنَ ٱلدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَنۢ بِهِ ٱللَّهُ ۚ وَلَوْلَا كَلِمَةُ ٱلْفَصْلِ لَقُضِىَ بَيْنَهُمْ ۗ وَإِنَّ ٱلظَّـٰلِمِينَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌۭ ٢١
Ам лаҳум шуракау шараъу лаҳум-м мина-д-дӣни ма лам яъзан биҳиллаҳ. Ва лав ла калимату-л-фасли ла ҚуЗия байнаҳум. Ва инна-з-золимӣна лаҳум ъазабун алӣм.
Оё барои кофирон бутонест, ки барои онҳо он чӣ аз дин оварданд, ки Аллоҳ ба он рухсат нафармудааст? Ва агар ваъдаи файсалакунанда набудӣ, албатта, дар миёни онҳо файсала карда мешуд. Ва албатта, кофиронро азоби дарднок аст.
42:21