تَرَى ٱلظَّـٰلِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا كَسَبُوا۟ وَهُوَ وَاقِعٌۢ بِهِمْ ۗ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فِى رَوْضَاتِ ٱلْجَنَّاتِ ۖ لَهُم مَّا يَشَآءُونَ عِندَ رَبِّهِمْ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَضْلُ ٱلْكَبِيرُ ٢٢
Тара-з-золимӣна мушфиқӣна мим ма касабу ва ҳува вақиъун биҳим. Ва-л-лазӣна аману ва ъамилу-с-салиҳати фӣ равЗати-л-ҷаннат. Лаҳум-м ма яшауна ъинда Раббиҳим. залика ҳува-л-фаЗлу-л-кабӣр.
Кофиронро аз ҷазои он чӣ кардаанд, тарсанда мебинӣ ва он ҷазо ба онҳо, албатта, воқеъ шуданист. Ва ононе ки имон овардаанд ва корҳои нек кардаанд, дар (покизатарин) боғҳои Ҷаннат бошанд. Ҳар он чӣ бихоҳанд, назди Парвардигори онҳо муҳайё аст. Ин аст ҳамон фазли бузург.
42:22