تَرَى ٱلظَّـٰلِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا كَسَبُوا۟ وَهُوَ وَاقِعٌۢ بِهِمْ ۗ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فِى رَوْضَاتِ ٱلْجَنَّاتِ ۖ لَهُم مَّا يَشَآءُونَ عِندَ رَبِّهِمْ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَضْلُ ٱلْكَبِيرُ ٢٢
Тара-з-золимӣна мушфиҚӣна мим мо касабу ва ҳува воҚиъун биҳим. Ва-л-лазӣна оману ва ъамилу-с-солиҳоти фӣ равЗоти-л-ҷаннот. Лаҳум-м мо яшауна ъинда Раббиҳим. золика ҳува-л-фаЗлу-л-кабӣр
Кофиронро аз ҷазои он чӣ кардаанд, тарсанда мебинӣ ва он ҷазо ба онҳо, албатта, воҚеъ шуданист. Ва ононе ки имон овардаанд ва корҳои нек кардаанд, дар (покизатарин) боғҳои Ҷаннат бошанд. Ҳар он чӣ бихоҳанд, назди Парвардигори онҳо муҳайё аст. Ин аст ҳамон фазли бузург.
42:22