تَكَادُ ٱلسَّمَـٰوَٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِن فَوْقِهِنَّ ۚ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِمَن فِى ٱلْأَرْضِ ۗ أَلَآ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ ٥
Такаду-с-самавату ятафаттарна мин фавқиҳинн. Ва-л-малаикату юсаббиҳуна би ҳамди Раббиҳим ва ястағфируна ли ман фи-л-арЗ. Ала инналлоҳа Ҳува-л-Ғафуру-р-Раҳӣм.
Наздик аст осмонҳо аз ҷониби болои худ (аз сухани мушрикон, ки гуфтанд Худованд фарзанд дорад) пора-пора шаванд. Ва фариштагон ҳамроҳ бо ҳамди Парвардигори худ тасбеҳ мегӯянд ва барои ононе ки дар Заминанд, омурзиш мехоҳанд. Огоҳ бош: албатта, Аллоҳ омурзгору меҳрубон аст!
42:5