مَّثَلُ ٱلْجَنَّةِ ٱلَّتِى وُعِدَ ٱلْمُتَّقُونَ ۖ فِيهَآ أَنْهَـٰرٌۭ مِّن مَّآءٍ غَيْرِ ءَاسِنٍۢ وَأَنْهَـٰرٌۭ مِّن لَّبَنٍۢ لَّمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُۥ وَأَنْهَـٰرٌۭ مِّنْ خَمْرٍۢ لَّذَّةٍۢ لِّلشَّـٰرِبِينَ وَأَنْهَـٰرٌۭ مِّنْ عَسَلٍۢ مُّصَفًّۭى ۖ وَلَهُمْ فِيهَا مِن كُلِّ ٱلثَّمَرَٰتِ وَمَغْفِرَةٌۭ مِّن رَّبِّهِمْ ۖ كَمَنْ هُوَ خَـٰلِدٌۭ فِى ٱلنَّارِ وَسُقُوا۟ مَآءً حَمِيمًۭا فَقَطَّعَ أَمْعَآءَهُمْ ١٥
Масалу-л Ҷаннати-л-латӣ вуъида-л-муттақуна фӣҳа анҳару-м мим маин ғайри асини-в ва анҳару-м ми-л лабани-л лам ятағайяр таъмуҳу ва анҳару-м мин хамри-л лаззати-л ли-ш-шарибӣна ва анҳару-м мин ъасали-м мусафа. Ва лаҳум фӣҳа мин кулли-с-самароти ва мағфирату-м ми-р-Раббиҳим. Ка ман ҳува холидун фи-н-Нари ва суқу маан ҳамӣман фа қаттаъа амъааҳум.
Сифати Биҳиште ки муттақиёнро ваъда дода шудааст, дар он аз об ҷӯйҳоест, ки таъми обашон тағйирнаёбанда ва аз шир наҳрҳоест, ки маззаи он низ тағйир наёфта ва барои нӯшандагон ҷуйҳоест аз шароби хушгувор ва ҷуйҳоест аз шаҳди софкардашуда ва онҳоро дар он аз ҳар ҷинс меваҳо ҳаст ва онҳоро омурзиши аз Парвардигор аст, (Оё аҳли Биҳишт) мисли он шахсоне ҳастанд, ки ҳамеша дар оташ бошанд ва ононро оби гарм нӯшонида шавад, пас, рӯдаҳои онҳоро пора-пора кунад??
47:15