وَيَقُولُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لَوْلَا نُزِّلَتْ سُورَةٌۭ ۖ فَإِذَآ أُنزِلَتْ سُورَةٌۭ مُّحْكَمَةٌۭ وَذُكِرَ فِيهَا ٱلْقِتَالُ ۙ رَأَيْتَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ نَظَرَ ٱلْمَغْشِىِّ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْمَوْتِ ۖ فَأَوْلَىٰ لَهُمْ ٢٠
Ва яқулу-л-лазӣна оману лав ло нуззилат сураҳ. Фа иза унзилат сурату-м муҳкамату-в ва зукира фӣҳа-л-қитолу раайта-л-лазӣна фӣ қулубиҳим-м мараЗу-а янзуруна илайка назара-л-мағшиййи ъалайҳи мина-л-ма™т. Фа авло лаҳум
Ва ононе ки имон овардаанд, мегӯянд: «Чаро (барои набард) сурае фиристода нашуд?». Пас, чун сурае, санҷида ва ғайри мансух фиристода шавад ва дар он талаби набард зикр карда шавад, ононеро, ки дар дилҳояшон мараз (нифоқ) аст, мебинӣ, ки ба суйи ту назар месозанд, мисли назари шахсе (ки) бар вай аз сабаби тарс (сакарот)-и марг беҳушӣ пайдо шудааст, пас, вой бар ҳоли онҳо!
47:20