وَمِنَ ٱلَّذِينَ قَالُوٓا۟ إِنَّا نَصَـٰرَىٰٓ أَخَذْنَا مِيثَـٰقَهُمْ فَنَسُوا۟ حَظًّۭا مِّمَّا ذُكِّرُوا۟ بِهِۦ فَأَغْرَيْنَا بَيْنَهُمُ ٱلْعَدَاوَةَ وَٱلْبَغْضَآءَ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۚ وَسَوْفَ يُنَبِّئُهُمُ ٱللَّهُ بِمَا كَانُوا۟ يَصْنَعُونَ ١٤
Ва мина-л-лазина қолу инна насора ахазна мисақаҳум фанасу ҳазза-м мим ма зуккиру биҳи фа ағрайна байнаҳуму-л-ъадавата ва-л-бағзаа ила явми-л-қийамаҳ. Ва савфа юнаббиуҳумуллоҳу би ма кану яснаъун.
Ва аз ҷумлаи инсонҳо касоне ҳастанд, ки гуфтанд: «Мо насронием». Паймони онҳоро гирифтем, пас, он ҳиcсаеро ки ба он панд дода шудаанд, фаромӯш сохтанд, пас, то рӯзи қиёмат миёни фирқаҳои онҳо душманӣ ва бадбинии пинҳон барангехтем. Ва зуд аст, ки Аллоҳ онҳоро аз он чӣ мекарданд, хабар диҳад.
5:14