۞ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلرَّسُولُ لَا يَحْزُنكَ ٱلَّذِينَ يُسَـٰرِعُونَ فِى ٱلْكُفْرِ مِنَ ٱلَّذِينَ قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِأَفْوَٰهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِن قُلُوبُهُمْ ۛ وَمِنَ ٱلَّذِينَ هَادُوا۟ ۛ سَمَّـٰعُونَ لِلْكَذِبِ سَمَّـٰعُونَ لِقَوْمٍ ءَاخَرِينَ لَمْ يَأْتُوكَ ۖ يُحَرِّفُونَ ٱلْكَلِمَ مِنۢ بَعْدِ مَوَاضِعِهِۦ ۖ يَقُولُونَ إِنْ أُوتِيتُمْ هَـٰذَا فَخُذُوهُ وَإِن لَّمْ تُؤْتَوْهُ فَٱحْذَرُوا۟ ۚ وَمَن يُرِدِ ٱللَّهُ فِتْنَتَهُۥ فَلَن تَمْلِكَ لَهُۥ مِنَ ٱللَّهِ شَيْـًٔا ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ لَمْ يُرِدِ ٱللَّهُ أَن يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ ۚ لَهُمْ فِى ٱلدُّنْيَا خِزْىٌۭ ۖ وَلَهُمْ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌۭ ٤١
Йа айюҳа-р-расулу ла яҳзунка-л-лазина юсариъуна фи-л-куфри мина-л-лазина қолу аманна би афваҳиҳим ва лам туъмин қулубуҳум. Ва мина-л-лазина ҳаду саммаъуна лил казиби саммаъуна ли қавмин ахарина лам яътук. Юҳаррифуна-л-калима мин баъди мавазиъиҳ. Яқулуна ин утитум ҳаза фа хузуҳу ва ил лам туътавҳу фаҳзару. Ва ма-й юридиллаҳу фитнатаҳу фа лан тамлика лаҳу миналлоҳи шай-а. Улиика-л-лазина лам юридиллаҳу ай ютаҳҳира қулубаҳум. Лаҳум фи-д-дунйа хизю-в ва лаҳум фи-л-ахирати ъазабун ъазим.
Эй Пайғамбар, касоне ки дар куфр мешитобанд ва касоне ки бо даҳони хеш гуфтанд: «Имон овардем» - ва ҳол он ки дилҳои онҳо имон наёвардааст, туро андӯҳгин накунад. Ва аз қавми яҳуд низ сухани дурӯғ (таҳрифшуда)-ро шунавандагон, (ҷосус)-анд, барои қавми дигаре ки то ҳол назди ту наомадаанд, калимаҳоро баъди субути онҳо дар мавзиъашон табдил медиҳанду мегӯянд: «Агар шуморо ин ҳукм (-и таҳрифшуда) дода шавад, пас, онро қабул кунед ва агар онро дода нашавад, пас ҳазар кунед!». Ва ҳар киро Худо гумроҳияшро ирода карда бошад, пас, ҳаргиз аз Худо чизе (аз ҳидоят барои онҳо) натавонӣ. Онҳо он мардумеанд, ки Аллоҳ нахостааст дилҳои онҳоро пок гардонад. Ва барои онҳо дар дунё расвоӣ ва дар охират азоби бузург омода аст.
5:41