وَقَالَتِ ٱلْيَهُودُ يَدُ ٱللَّهِ مَغْلُولَةٌ ۚ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا۟ بِمَا قَالُوا۟ ۘ بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنفِقُ كَيْفَ يَشَآءُ ۚ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًۭا مِّنْهُم مَّآ أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَـٰنًۭا وَكُفْرًۭا ۚ وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ ٱلْعَدَٰوَةَ وَٱلْبَغْضَآءَ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۚ كُلَّمَآ أَوْقَدُوا۟ نَارًۭا لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا ٱللَّهُ ۚ وَيَسْعَوْنَ فِى ٱلْأَرْضِ فَسَادًۭا ۚ وَٱللَّهُ لَا يُحِبُّ ٱلْمُفْسِدِينَ ٦٤
Ва қолати-л-яҳуду ядуллоҳи мағлулаҳ. Ғуллат айдӣҳим ва луъину би ма қолу. Бал ядаҳу мабсутатани юнфиқу кайфа яшаъ. Ва лаязӣданна касӣра-м минҳумм ма унзила илайка ми-р-Раббика туғйана-в ва куфро. Ва алқайна байнаҳуму-л-ъадавата ва-л бағзоа ила явми-л-қийамаҳ. Куллама авқаду нара-л лил ҳарби атфааҳаллоҳ. Ва ясъавна фи-л-арзи фасада. Валлоҳу ла юҳиббу-л-муфсидӣн.
Ва яҳудиён гуфтанд: «Дасти Худо баста шудааст». Баста бод дастҳояшон бар гарданашон! Ва барои ин гуфторашон онҳо ба лаънат дучор шуданд. Балки ҳарду дасти Аллоҳ кушода аст, чӣ хеле ки хоҳад, харҷ мекунад. Ва дар бисёре аз онҳо аз он чизе, ки аз тарафи Парвардигор ба сӯйи ту нозил карда шуд, албатта, нофармонӣ ва куфрашон меафзояд ва дар миёнашон то рӯзи қиёмат душманӣ ва буғзро андохтем. Ҳар гоҳе барои ҷанг оташро меафрӯзанд, Аллоҳ онро фурӯ менишонад. Ва дар Замин барои фасод мешитобанд. Ва Аллоҳ фасодкунандагонро дӯст надорад.
5:64