۞ أَلَمْ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ نَافَقُوا۟ يَقُولُونَ لِإِخْوَٰنِهِمُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ لَئِنْ أُخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ وَلَا نُطِيعُ فِيكُمْ أَحَدًا أَبَدًۭا وَإِن قُوتِلْتُمْ لَنَنصُرَنَّكُمْ وَٱللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَـٰذِبُونَ ١١
Алам тара ила-л-лазӣна нафақу яқулуна ли ихваниҳиму-л-лазӣна кафару мин аҳли-л-китаби ла ин ухриҷтум ла нахруҷанна маъакум ва ла нутӣъу фӣкум аҳадан абада-в ва ин қутилтум ланансураннакум валлоҳу яшҳаду иннаҳум ла казибун.
Оё надидӣ касонеро, ки мунофиқ шуданд ба он бародарони худ аз аҳли Китоб, ки кофир шуданд, мегӯянд: «Қасам ба Худо, агар ҷилои ватан карда шавед, албатта, ҳамроҳи шумо хориҷ мешавем ва ҳаргиз дар бораи шумо ҳеҷ кас ва ягон фармонро қабул намекунем. Ва агар бо шумо ҷанг карда шавад, албатта шуморо нусрат диҳем». Худованд шоҳидӣ медиҳад, ки албатта, онҳо дурӯғгӯянд».
59:11