هُوَ ٱلَّذِىٓ أَخْرَجَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ مِن دِيَـٰرِهِمْ لِأَوَّلِ ٱلْحَشْرِ ۚ مَا ظَنَنتُمْ أَن يَخْرُجُوا۟ ۖ وَظَنُّوٓا۟ أَنَّهُم مَّانِعَتُهُمْ حُصُونُهُم مِّنَ ٱللَّهِ فَأَتَىٰهُمُ ٱللَّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا۟ ۖ وَقَذَفَ فِى قُلُوبِهِمُ ٱلرُّعْبَ ۚ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُم بِأَيْدِيهِمْ وَأَيْدِى ٱلْمُؤْمِنِينَ فَٱعْتَبِرُوا۟ يَـٰٓأُو۟لِى ٱلْأَبْصَـٰرِ ٢
Ҳува-л-лазh ахраҷа-л-лазӣна кафару мин аҳли-л-китоби миu дийориҳим ли аввали-л-ҳашр. Мо занаuтум ан яхруҷу. Ва занну аннаҳум мониъатуҳум ҳусунуҳум-м миналлоҳи фа атоҳумуллоҳу мин ҳайсу лам яҳтасибу. Ва қазафа фӣ қулубиҳиму-р-руъб. Юхрибуна буйутаҳум би айдӣҳим ва айди-л муъминӣна фаътабиру йа ули-л-абсор
Аллоҳ чунин Зотест, ки касонеро, ки аз аҳли китоб кофир шуданд, дар нахустин (лашкар ҷамъ кардаашон), аз диёрашон берун баровард. Эй мусалмонон, шумо баромадани онҳоро гумон надоштед. Ва кофирон гумон мекарданд, (ки) албатта, онҳоро қалъаҳояшон аз уқубати Парвардигор нигоҳ медорад. Пас, ба онҳо уқубати Аллоҳ аз он ҷое ки намедонистанд, биёмад ва дар дили онҳо чунон тарсро андохт, ки хонаҳои худро бо дастҳои худ ва бо дасти муъминон хароб мекарданд. Пас, эй соҳибони ақлу хирад, ибрат гиред!
59:2