مَّآ أَفَآءَ ٱللَّهُ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ مِنْ أَهْلِ ٱلْقُرَىٰ فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِى ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْيَتَـٰمَىٰ وَٱلْمَسَـٰكِينِ وَٱبْنِ ٱلسَّبِيلِ كَىْ لَا يَكُونَ دُولَةًۢ بَيْنَ ٱلْأَغْنِيَآءِ مِنكُمْ ۚ وَمَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَىٰكُمْ عَنْهُ فَٱنتَهُوا۟ ۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ ٧
Ма афйаллоҳу ъало расулиҳӣ мин аҳли-л қуро фа лиллоҳи ва ли-р-расули ва ли зи-л-қурбо ва-л-ятомо ва-л-масокӣни вабни-с-сабӣли кай ло якуна дулатан байна-л-ағниййи миuкум. Ва ма отокуму-р-расулу фа хузуҳу ва мо наҳокум ъанҳу фаuтаҳу. Ва-т-тақуллоҳ. Инналлоҳа шадӣду-л ъиқоб
Он чизеро Аллоҳ бар Пайғамбари Худ аз (молҳо) аҳли деҳаҳо ӯлҷа (насиба) гардонид, пас, (онҳо) барои Худо ва Расули Ӯст ва барои хешовандони Расули Ӯст ва барои ятимон ва фақирон ва барои ибни сабил аст, то набошад дастгардон байни тавонгароне аз шумо. Ва ҳар чӣ пайғамбар шуморо диҳад, онро бигиред ва аз ҳар чӣ шуморо наҳй кунад, аз он бозистед ва аз Худо битарсед, ки албатта, Аллоҳ сахт уқубаткунанда аст.
59:7