مَّآ أَفَآءَ ٱللَّهُ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ مِنْ أَهْلِ ٱلْقُرَىٰ فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِى ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْيَتَـٰمَىٰ وَٱلْمَسَـٰكِينِ وَٱبْنِ ٱلسَّبِيلِ كَىْ لَا يَكُونَ دُولَةًۢ بَيْنَ ٱلْأَغْنِيَآءِ مِنكُمْ ۚ وَمَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَىٰكُمْ عَنْهُ فَٱنتَهُوا۟ ۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ ٧
Ма афааллоҳу ъала расулиҳӣ мин аҳли-л қура фа лиллаҳи ва ли-р-расули ва ли зи-л-қурба ва-л-ятама ва-л-масакӣни вабни-с-сабӣли кай ла якуна дулатан байна-л-ағнийаи минкум. Ва ма атакуму-р-расулу фа хузуҳу ва ма наҳакум ъанҳу фантаҳу. Ва-т-тақуллоҳ. Инналлоҳа шадӣду-л ъиқоб.
Он чизеро Аллоҳ бар Пайғамбари Худ аз (молҳо) аҳли деҳаҳо ӯлҷа (насиба) гардонид, пас, (онҳо) барои Худо ва Расули Ӯст ва барои хешовандони Расули Ӯст ва барои ятимон ва фақирон ва барои ибни сабил аст, то набошад дастгардон байни тавонгароне аз шумо. Ва ҳар чӣ пайғамбар шуморо диҳад, онро бигиред ва аз ҳар чӣ шуморо наҳй кунад, аз он бозистед ва аз Худо битарсед, ки албатта, Аллоҳ сахт уқубаткунанда аст.
59:7