لِلْفُقَرَآءِ ٱلْمُهَـٰجِرِينَ ٱلَّذِينَ أُخْرِجُوا۟ مِن دِيَـٰرِهِمْ وَأَمْوَٰلِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًۭا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِضْوَٰنًۭا وَيَنصُرُونَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥٓ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلصَّـٰدِقُونَ ٨
Лил фуқарои-л-муҳаҷирӣна-л-лазӣна ухриҷу мин дийариҳим ва амвалиҳим ябтағуна фаЗла-м миналлоҳи ва риЗвана-в ва янсуруналлоҳа ва расулаҳ. Улйика ҳуму-с-садиқун.
Он моли «файъ» (ӯлҷа) барои фақирони муҳоҷире аст, ки аз диёрашон хориҷ ва аз амволашон ҷудо карда шуданд, ҳамчунин фазли Парвардигор ва хушнудии Ӯро металабиданд ва (онҳо) Аллоҳ ва пайғамбари Ӯро нусрат медиҳанд. Ин ҷамоъа ростгӯёнанд.
59:8