وَٱلَّذِينَ تَبَوَّءُو ٱلدَّارَ وَٱلْإِيمَـٰنَ مِن قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِى صُدُورِهِمْ حَاجَةًۭ مِّمَّآ أُوتُوا۟ وَيُؤْثِرُونَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌۭ ۚ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِۦ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُفْلِحُونَ ٩
Ва-л-лазӣна табаввау-д-дара ва-л-ӣмана мин қаблиҳим юҳиббуна ман ҳаҷара илайҳим ва ла яҷидуна фӣ судуриҳим ҳаҷата-м мим ма уту ва юъсируна ъала анфусиҳим ва лав кана биҳим хасасаҳ. Ва ма-н йуқа шуҳҳа нафсиҳӣ фа улйика ҳуму-л-муфлиҳун.
Ва (ансор) он касонеанд, ки дар Дорулислом (Мадина) ҷой гирифтанд ва пеш аз муҳоҷирон дар имон ҷой пайдо карданд ва шахсеро, ки ба сӯйи онҳо ҳиҷрат мекард, дӯст медоштанд ва аз он чӣ муҳоҷиронро (аз моли улҷа) дода шуд, дар дили худ хашму ҳасадро намеёбанд ва агарчи эҳтиёҷе дошта бошанд ҳам, дигаронро бар хештан ихтиёр мекунанд. Ва ҳар кӣ ҳирси нафси худро нигоҳ дошт, пас, он ҷамоъат растагоранд.
59:9