وَجَعَلُوا۟ لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ ٱلْحَرْثِ وَٱلْأَنْعَـٰمِ نَصِيبًۭا فَقَالُوا۟ هَـٰذَا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَهَـٰذَا لِشُرَكَآئِنَا ۖ فَمَا كَانَ لِشُرَكَآئِهِمْ فَلَا يَصِلُ إِلَى ٱللَّهِ ۖ وَمَا كَانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلَىٰ شُرَكَآئِهِمْ ۗ سَآءَ مَا يَحْكُمُونَ ١٣٦
Ва ҷаъалу лиллаҳи мим ма зараа мина-л-ҳарси ва-л-анъами насӣбан фа қолу ҳаза лиллаҳи бизаъмиҳим ва ҳаза ли шуракаина. Фа ма кана ли шуракаиҳим фа ла ясилу илаллоҳ. Ва ма кана лиллаҳи фа ҳува ясилу ила шуракаиҳим. Саа ма яҳкумун.
Ва барои Аллоҳ аз он чизе, ки Худованд пайдо кардааст, аз зироатҳо ва аз чаҳорпоён ҳиссаеро муқаррар гардониданд, пас, ба гумони худ гуфтанд: «Ин (ҳисса) барои Аллоҳ аст ва ин барои бутони мост». Пас, он ҳиссае, ки барои шарикони онҳост, ба Аллоҳ намерасид ва он чӣ барои Аллоҳ аст, ба бутони онҳо мерасид. Бад аст он чӣ доварӣ мекунанд.
6:136