وَهُوَ ٱلَّذِىٓ أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءًۭ فَأَخْرَجْنَا بِهِۦ نَبَاتَ كُلِّ شَىْءٍۢ فَأَخْرَجْنَا مِنْهُ خَضِرًۭا نُّخْرِجُ مِنْهُ حَبًّۭا مُّتَرَاكِبًۭا وَمِنَ ٱلنَّخْلِ مِن طَلْعِهَا قِنْوَانٌۭ دَانِيَةٌۭ وَجَنَّـٰتٍۢ مِّنْ أَعْنَابٍۢ وَٱلزَّيْتُونَ وَٱلرُّمَّانَ مُشْتَبِهًۭا وَغَيْرَ مُتَشَـٰبِهٍ ۗ ٱنظُرُوٓا۟ إِلَىٰ ثَمَرِهِۦٓ إِذَآ أَثْمَرَ وَيَنْعِهِۦٓ ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكُمْ لَـَٔايَـٰتٍۢ لِّقَوْمٍۢ يُؤْمِنُونَ ٩٩
Ва Ҳува-л-лази анзала мина-с самаи маан фа ахраҷна биҳӣ набата кулли шай-ин фа ахраҷна минҳу хаЗиран-н-нухриҷу минҳу ҳабба-м мутарокиба-в ва мина-н-нахли мин талъиҳа қинванун данияту-в ва ҷаннати-м мин аънаби-в ва-з-зайтуна ва-р-руммана муштабиҳа-в ва ғайра муташабиҳ. Унзуру ила самариҳи иза асмара ва янъиҳ. Инна фӣ заликум ла айати-л лиқавми-й юъминун.
Ва Ӯст Зоте, ки аз Осмон обро фуруд овард, пас, берун овардем ба сабаби он об растании ҳар чизро, пас берун овардем аз он сабзаро, аз он сабза донҳои ба якдигар пайвастаро берун меорем. Ва аз шукуфаҳои дарахти хурмо хӯшаҳои хамидаи бо ҳам наздикро (берун овардем) ва аз дарахтони ангур ва зайтун ва анор монанди якдигар ва ғайри монанди якдигар бӯстонҳоро (низ) берун овардем. Ба сӯйи меваи дарахтон чун самар оранд ва ба пухтани он бингаред, албатта, дар ҳамаи онҳо барои гурӯҳе, ки имон доранд, нишонаҳост!
6:99