وَإِذْ قَالَ عِيسَى ٱبْنُ مَرْيَمَ يَـٰبَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ إِنِّى رَسُولُ ٱللَّهِ إِلَيْكُم مُّصَدِّقًۭا لِّمَا بَيْنَ يَدَىَّ مِنَ ٱلتَّوْرَىٰةِ وَمُبَشِّرًۢا بِرَسُولٍۢ يَأْتِى مِنۢ بَعْدِى ٱسْمُهُۥٓ أَحْمَدُ ۖ فَلَمَّا جَآءَهُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ قَالُوا۟ هَـٰذَا سِحْرٌۭ مُّبِينٌۭ ٦
Ва из қола Ъӣсабну Маряма йа бана Исроӣла иннӣ расулуллоҳи илайкум-м мусаддиқа-л лима байна ядайя мина-т-Тавроти ва мубашширан би расули-й яътӣ мин баъдисмуҳу Аҳмад. Фа ламма ҷааҳум би-л баййинати қолу ҳаза сиҳру-м мубӣн.
Ва (ёдрас кун) чун Исо писари Марям гуфт: «Эй бани Исроил, албатта, ман ба сӯйи шумо пайғамбари Аллоҳам, ба он чӣ аз Таврот, ки пеш аз ман нозил аст, бовар дорам ва башоратдиҳандаам ба пайғамбаре, ки баъд аз ман биёяд, ки номи ӯ Аҳмад бошад. «Пас, чун (Аҳмад) бо муъҷизаҳо назди онҳо омад, гуфтанд: «Ин сеҳри зоҳир аст».
61:6