وَإِذْ قَالَ عِيسَى ٱبْنُ مَرْيَمَ يَـٰبَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ إِنِّى رَسُولُ ٱللَّهِ إِلَيْكُم مُّصَدِّقًۭا لِّمَا بَيْنَ يَدَىَّ مِنَ ٱلتَّوْرَىٰةِ وَمُبَشِّرًۢا بِرَسُولٍۢ يَأْتِى مِنۢ بَعْدِى ٱسْمُهُۥٓ أَحْمَدُ ۖ فَلَمَّا جَآءَهُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ قَالُوا۟ هَـٰذَا سِحْرٌۭ مُّبِينٌۭ ٦
Ва из қола Ъӣсабну Маряма йо банh Исрщӣла иннӣ расулуллоҳи илайкум-м мусаддиқа-л лимо байна ядайя мина-т-Тавроти ва мубашширан би расули-н яътӣ мин баъдисмуҳу Аҳмад. Фа ламмо ҷйаҳум би-л баййиноти қолу ҳозо сиҳру-м мубӣн
Ва (ёдрас кун) чун Исо - писари Марям гуфт: «Эй бани Исроил, албатта, ман ба сӯйи шумо пайғамбари Аллоҳам, ба он чӣ аз Таврот, ки пеш аз ман нозил аст, бовар дорам ва башоратдиҳандаам ба пайғамбаре, ки баъд аз ман биёяд, ки номи ӯ Аҳмад бошад. «Пас, чун (Аҳмад) бо муъҷизаҳо назди онҳо омад, гуфтанд: «Ин сеҳри зоҳир аст».
61:6