وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ ٱلرِّجْزُ قَالُوا۟ يَـٰمُوسَى ٱدْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِندَكَ ۖ لَئِن كَشَفْتَ عَنَّا ٱلرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ١٣٤
Ва ламма вақаъа ъалайҳиму-р-риҷзу қолу йа Муса удъу лана Раббака би ма ъаҳида ъиндак. Ла ин кашафта ъанна-р-риҷза ла нуъминанна лака ва ла нурсиланна маъака бани Исриӣл.
Ва он гоҳ ки бар онҳо азобе фуруд омад, гуфтанд: «Эй Мӯсо, Парвардигори худро ба он чӣ назди ту аҳд кардааст, барои мо дуъо кун. Агар азобро аз мо дур созӣ, албатта, ба ту имон меорем ва албатта, ҳамроҳи ту бани Исроилро мефиристем».
7:134