وَأَوْرَثْنَا ٱلْقَوْمَ ٱلَّذِينَ كَانُوا۟ يُسْتَضْعَفُونَ مَشَـٰرِقَ ٱلْأَرْضِ وَمَغَـٰرِبَهَا ٱلَّتِى بَـٰرَكْنَا فِيهَا ۖ وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ ٱلْحُسْنَىٰ عَلَىٰ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ بِمَا صَبَرُوا۟ ۖ وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهُۥ وَمَا كَانُوا۟ يَعْرِشُونَ ١٣٧
Ва аврасна-л қавма-л-лазӣна кану юстаЗъафуна машариқа-л арЗи ва мағорибаҳа-л-латӣ баракна фӣҳа. Ва таммат калимату Раббика-л-ҳусна ъала бани Исраӣла бима сабару. Ва даммарна ма кана яснаъу Фиръавну ва қавмуҳу ва ма кану яъришун.
Ва гурӯҳеро, ки заъиф шуморида мешуданд, машориқи Замин ва мағориби онро мерос додем, ки дар он баракат ниҳодем. Ва ваъдаи неки Парвардигори ту бар бани Исроил, ба сабаби он, ки сабр карданд, росту тамом шуд. Ва он чи Фиръавн ва қавми ӯ сохта буданд, хароб кардем ва он чӣ, ки онҳо барафроштанд, вайрон сохтем.
7:137