وَلَمَّا جَآءَ مُوسَىٰ لِمِيقَـٰتِنَا وَكَلَّمَهُۥ رَبُّهُۥ قَالَ رَبِّ أَرِنِىٓ أَنظُرْ إِلَيْكَ ۚ قَالَ لَن تَرَىٰنِى وَلَـٰكِنِ ٱنظُرْ إِلَى ٱلْجَبَلِ فَإِنِ ٱسْتَقَرَّ مَكَانَهُۥ فَسَوْفَ تَرَىٰنِى ۚ فَلَمَّا تَجَلَّىٰ رَبُّهُۥ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُۥ دَكًّۭا وَخَرَّ مُوسَىٰ صَعِقًۭا ۚ فَلَمَّآ أَفَاقَ قَالَ سُبْحَـٰنَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَا۠ أَوَّلُ ٱلْمُؤْمِنِينَ ١٤٣
Ва ламма ҷаа Муса ли мӣқотина ва калламаҳу Раббуҳу қола Рабби арини анзур илайк. Қола лан таронӣ ва лакининзур илал ҷабали фа ин-истақарра маканаҳу фа савфа таронӣ. Фа ламма таҷалла Раббуҳу лил ҷабали ҷаъалаҳу дакка-в ва харра Муса саъиқо. Фа ламма афақа қола субҳанака тубту илайка ва ана аввалу-л-муъминӣн.
Ва чун Мӯсо ба ваъдагоҳи мо омад ва Парвардигораш бо вай сухан гуфт, ӯ гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба ман Худро бинамо, то ба сӯйи Ту назар кунам». (Аллоҳ) гуфт: «Маро ҳаргиз нахоҳӣ дид, валекин ба сӯйи кӯҳ назар кун, пас, агар ба ҷои худ қарор гирад, пас, Маро хоҳӣ дид». Пас, вақто ки Парвардигори ӯ ба сӯйи кӯҳ таҷаллӣ кард, онро реза-реза гардонид. Ва Мӯсо беҳуш шуду афтод. Пас, чун ба ҳуш омад, гуфт: «Ба покӣ ёд мекунам Туро, ба сӯйи Ту боз гаштам ва ман аввалини имоновардагонам».
7:143