وَٱتَّخَذَ قَوْمُ مُوسَىٰ مِنۢ بَعْدِهِۦ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًۭا جَسَدًۭا لَّهُۥ خُوَارٌ ۚ أَلَمْ يَرَوْا۟ أَنَّهُۥ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيهِمْ سَبِيلًا ۘ ٱتَّخَذُوهُ وَكَانُوا۟ ظَـٰلِمِينَ ١٤٨
Ва-т-тахаза қавму Муса мин баъдиҳӣ мин ҳулиййиҳим ъиҷлан ҷасада-л лаҳу хувар. Алам ярав аннаҳу ла юкаллимуҳум ва ла яҳдӣҳим сабӣла. Иттахазуҳу ва кану золимӣн.
Ва сохтанд қавми Мӯсо баъд аз ӯ аз зеварҳояшон гӯсола, (ҷисме, ки ӯро овози гов буд). Оё надиданд (надонистанд), ки ҳаройина, ба онҳо сухан намекунад ва барои онҳо роҳеро ҳидоят намекунад?! Ӯро маъбуд гирифтанд ва бар худ ситам карданд!
7:148