وَلَمَّا سُقِطَ فِىٓ أَيْدِيهِمْ وَرَأَوْا۟ أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا۟ قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ ٱلْخَـٰسِرِينَ ١٤٩
Ва ламма суқита фи айдӣҳим ва ра-ав аннаҳум қад Заллу қолу лаи-л лам ярҳамна Раббуна ва яғфир лана ла накунанна мина-л-хосирӣн.
Ва чун он чӣ, ки дар даст доштанд, афтод (сахт пушаймон шуданд) ва диданд, ки ҳаройина, онҳо гумроҳ шудаанд, гуфтанд: «Агар моро Парвардигори мо раҳм накунад ва моро наёмурзад, ҳаройина, аз зиёнкорон бошем».
7:149