وَلَمَّا رَجَعَ مُوسَىٰٓ إِلَىٰ قَوْمِهِۦ غَضْبَـٰنَ أَسِفًۭا قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُونِى مِنۢ بَعْدِىٓ ۖ أَعَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّكُمْ ۖ وَأَلْقَى ٱلْأَلْوَاحَ وَأَخَذَ بِرَأْسِ أَخِيهِ يَجُرُّهُۥٓ إِلَيْهِ ۚ قَالَ ٱبْنَ أُمَّ إِنَّ ٱلْقَوْمَ ٱسْتَضْعَفُونِى وَكَادُوا۟ يَقْتُلُونَنِى فَلَا تُشْمِتْ بِىَ ٱلْأَعْدَآءَ وَلَا تَجْعَلْنِى مَعَ ٱلْقَوْمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ ١٥٠
Ва ламма раҷаъа Муса ила қавмиҳӣ ғаЗбана асифан қола биъсама халафтумунӣ мин баъди. А-ъаҷилтум амра Раббикум. Ва алқа-л-алваҳа ва ахаза би раъси ахӣҳи яҷурруҳу илайҳ. Қолабна умма инна-л-қавма-с-таЗъафунӣ ва каду яқтулунанӣ фа ла тушмит бия-л-аъдаа ва ла таҷъалнӣ маъа-л-қавми-з-золимӣн.
Ва чун Мӯсо ба сӯйи қавми худ хашмгину афсӯсхӯрон бозгашт, (ба онҳо) гуфт: «Чӣ бад ҷойнишин шудед маро баъди ман! Оё (пеш) аз ҳукми Парвардигори хеш шитоб кардед?». Ва андохт он лавҳҳоро ва гирифт мӯйи сари бародари худро ва ӯро ба сӯйи худ мекашид. (Ҳорун) гуфт: «Эй писари модари ман! Бегумон, ин мардум маро заъиф шумориданд ва наздик буд, ки маро бикушанд. Пас, ба сабаби иҳонати ман душманонро шод макун ва маро бо қавми ситамкор шумор макун!»
7:150