وَٱخْتَارَ مُوسَىٰ قَوْمَهُۥ سَبْعِينَ رَجُلًۭا لِّمِيقَـٰتِنَا ۖ فَلَمَّآ أَخَذَتْهُمُ ٱلرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُم مِّن قَبْلُ وَإِيَّـٰىَ ۖ أَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ ٱلسُّفَهَآءُ مِنَّآ ۖ إِنْ هِىَ إِلَّا فِتْنَتُكَ تُضِلُّ بِهَا مَن تَشَآءُ وَتَهْدِى مَن تَشَآءُ ۖ أَنتَ وَلِيُّنَا فَٱغْفِرْ لَنَا وَٱرْحَمْنَا ۖ وَأَنتَ خَيْرُ ٱلْغَـٰفِرِينَ ١٥٥
Вахтара Муса қавмаҳу сабъӣна раҷула-л ли мӣқотина. Фа ламма ахазатҳуму-р-раҷфату қола Рабби лав шиъта аҳлактаҳум-м мин қаблу ва иййай. А-туҳликуна би ма фаъала-с-суфаҳау минна. Ин ҳия илла фитнатука туЗиллу биҳа ман ташау ва таҳдӣ ман ташаъ. Анта валийюна фағфир лана варҳамна ва Анта Хайру-л-Ғофирӣн.
Ва Мӯсо аз қавми худ ҳафтод нафар мардро барои миқот (ваъдагоҳ)-и Мо ихтиёр кард. Пас, вақто ки онҳоро зилзила гирифт, Мӯсо гуфт: «Эй Парвардигори ман, агар мехостӣ онҳоро ва маро пеш аз ин ҳалок мекардӣ. Оё моро ба ҷазои он чӣ бехирадони аз мо карданд, ҳалок мекунӣ? Нест ин ҳодиса магар имтиҳони Ту, ҳар киро хоҳӣ, ба он гумроҳ мекунӣ ва ҳар киро хоҳӣ, ҳидоят мекунӣ. Ту корсози мо ҳастӣ, пас, моро биёмурз ва бар мо меҳрубонӣ кун ва Ту беҳтарин омурзандагонӣ!
7:155