۞ وَٱكْتُبْ لَنَا فِى هَـٰذِهِ ٱلدُّنْيَا حَسَنَةًۭ وَفِى ٱلْـَٔاخِرَةِ إِنَّا هُدْنَآ إِلَيْكَ ۚ قَالَ عَذَابِىٓ أُصِيبُ بِهِۦ مَنْ أَشَآءُ ۖ وَرَحْمَتِى وَسِعَتْ كُلَّ شَىْءٍۢ ۚ فَسَأَكْتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَيُؤْتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ وَٱلَّذِينَ هُم بِـَٔايَـٰتِنَا يُؤْمِنُونَ ١٥٦
Вактуб лана фӣ ҳазиҳи-д-дунйа ҳасаната-в ва фи-л ахирати инна ҳудна илайк. Қола ъазаби усӣбу биҳӣ ман ашаъ. Ва раҳматӣ васиъат кулла шайъ. Фа саактубуҳа лил лазӣна яттақуна ва юътуна-з заката ва-л-лазӣна ҳум би айатина юъминун.
Ва барои мо дар ин дунё ва дар охират низ некӣ бинавис! Ҳаройина, мо ба сӯйи Ту (бо тавба) бозгаштем». (Аллоҳ) гуфт: «Ба ҳар касе, ки хоҳам, азоби худро мерасонам ва меҳрубонии Ман ҳама чизро иҳота кардааст, пас, зуд аст, ки онро барои касоне хоҳам навишт, ки парҳезгорӣ мекунанд ва закотро медиҳанд ва касоне ки ба оятҳои Мо имон меоранд,
7:156