وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌۭ مِّنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا ۙ ٱللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًۭا شَدِيدًۭا ۖ قَالُوا۟ مَعْذِرَةً إِلَىٰ رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ١٦٤
Ва из қолат уммату-м минҳум ли ма таъизуна қавман. Аллаҳу муҳликуҳум ав муъаззибуҳум ъазабан шадӣда. Қолу маъзиратан ила Раббикум ва лаъаллаҳум яттақун.
Ва ёд кун, чун гурӯҳе аз онҳо гуфт: «Чаро гурӯҳеро панд медиҳед, ки онҳоро Аллоҳ ҳалок хоҳад кард, ё онҳоро азоби сахт хоҳад дод?». Гуфтанд: «То моро ба сӯйи Парвардигори шумо узре бошад ва то шояд, ки онҳо битарсанд».
7:164