۞ وَإِذْ نَتَقْنَا ٱلْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُۥ ظُلَّةٌۭ وَظَنُّوٓا۟ أَنَّهُۥ وَاقِعٌۢ بِهِمْ خُذُوا۟ مَآ ءَاتَيْنَـٰكُم بِقُوَّةٍۢ وَٱذْكُرُوا۟ مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ١٧١
Ва из натақна-л-ҷабала фавқаҳум ка аннаҳу зуллату-в ва занну аннаҳу вақиъун биҳим хузу ма атайнакум би қуввати-в вазкуру ма фӣҳи лаъаллакум таттақун.
Ва ёд кун, чун кӯҳро болои онҳо бардоштем, гӯё вай соябоне аст ва яқин карданд, ки албатта, он кӯҳ болои онҳо фуруд хоҳад омад. (Гуфтем:) «Он чи шуморо додем, бо кӯшиши тамом бигиред. Ва он чиро, ки дар ӯст, ёд кунед, шояд ки шумо парҳезкорӣ кунед».
7:171