وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنۢ بَنِىٓ ءَادَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا۟ بَلَىٰ ۛ شَهِدْنَآ ۛ أَن تَقُولُوا۟ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَـٰذَا غَـٰفِلِينَ ١٧٢
Ва из ахаза Раббука мин бани Адама мин зуҳуриҳим зуррийятаҳум ва ашҳадаҳум ъала анфусиҳим аласту би Раббикум қолу бала. Шаҳидна ан тақулу явма-л-қийамати инна кунна ъан ҳаза ғофилӣн.
Ва чун Парвардигори ту аз пушти фарзандони Одам авлоди онҳоро гирифт ва онҳоро бар нафсҳои худашон гувоҳ гардонид. (Гуфт:) «Оё ман Парвардигори шумо нестам?». Гуфтанд: «Оре, ҳастӣ, гувоҳӣ медиҳем». То рӯзи қиёмат нагӯянд: «Ба дурустӣ ки мо аз ин бехабар будем».
7:172