۞ هُوَ ٱلَّذِى خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍۢ وَٰحِدَةٍۢ وَجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ إِلَيْهَا ۖ فَلَمَّا تَغَشَّىٰهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيفًۭا فَمَرَّتْ بِهِۦ ۖ فَلَمَّآ أَثْقَلَت دَّعَوَا ٱللَّهَ رَبَّهُمَا لَئِنْ ءَاتَيْتَنَا صَـٰلِحًۭا لَّنَكُونَنَّ مِنَ ٱلشَّـٰكِرِينَ ١٨٩
Ҳува-л-лазӣ халақакум-м мин-н нафси-в ваҳидати-в ва ҷаъала минҳа завҷаҳа ли яскуна илайҳа. Фа ламма тағашшаҳа ҳамалат ҳамлан хафӣфан фа маррат биҳ. Фа ламма асқалат даъаваллоҳа Раббаҳума ла ин атайтана солиҳа-л ла накунанна мина-ш-шакирӣн.
Ӯст, ки пайдо кард шуморо аз як тан ва биёфарид аз вай ҷуфти ӯро, то бо ӯ ором гирад. Пас, вақто ки Одам бо ӯ омезиш кард, бори сабукро бордор шуд, пас муддате ба он омадурафт кард. Пас, вақто ки (Ҳавво) ба он гаронбор шуд, онҳо Аллоҳ Парвардигорашонро бихонданд: «Агар моро фарзанди солеҳ бидиҳӣ, ҳаройина, аз ҷумлаи шукркунандагон бошем!».
7:189