وَإِذَا لَمْ تَأْتِهِم بِـَٔايَةٍۢ قَالُوا۟ لَوْلَا ٱجْتَبَيْتَهَا ۚ قُلْ إِنَّمَآ أَتَّبِعُ مَا يُوحَىٰٓ إِلَىَّ مِن رَّبِّى ۚ هَـٰذَا بَصَآئِرُ مِن رَّبِّكُمْ وَهُدًۭى وَرَحْمَةٌۭ لِّقَوْمٍۢ يُؤْمِنُونَ ٢٠٣
Ва иза лам таътиҳим би аятин қолу лавлаҷтабайтаҳа. Қул иннама аттабиъу ма йуҳа илайя ми-р-Раббӣ. Ҳаза басаиру ми-р-Раббикум ва ҳуда-в ва раҳмату-л ли қавми-й юъминун.
Ва ҳар гоҳ барои онҳо ояте наёварӣ, мегӯянд: «Чаро аз пеши худ онро интихоб намекунӣ (намебофӣ)?». Бигӯ: «Ин аст ва ғайри ин нест, ки ба он чӣ ба сӯйи ман аз тарафи Парвардигорам ваҳйе оварда мешавад, пайравӣ мекунам. Ин (Қуръон) нишонаест аз Парвардигори шумо ва барои гурӯҳе, ки имон меоранд, мояи ҳидоят ва бахшоиш аст».
7:203