قَالَ ٱدْخُلُوا۟ فِىٓ أُمَمٍۢ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِكُم مِّنَ ٱلْجِنِّ وَٱلْإِنسِ فِى ٱلنَّارِ ۖ كُلَّمَا دَخَلَتْ أُمَّةٌۭ لَّعَنَتْ أُخْتَهَا ۖ حَتَّىٰٓ إِذَا ٱدَّارَكُوا۟ فِيهَا جَمِيعًۭا قَالَتْ أُخْرَىٰهُمْ لِأُولَىٰهُمْ رَبَّنَا هَـٰٓؤُلَآءِ أَضَلُّونَا فَـَٔاتِهِمْ عَذَابًۭا ضِعْفًۭا مِّنَ ٱلنَّارِ ۖ قَالَ لِكُلٍّۢ ضِعْفٌۭ وَلَـٰكِن لَّا تَعْلَمُونَ ٣٨
Қоладхулу фи умамин қад халат мин қабликум-м мина-л-ҷинни ва-л-инси фи-н-нар. Куллама дахалат уммату-л лаъанат ухтаҳа. ҳатта иза-д-дараку фӣҳа ҷамӣъан қолат ухроҳум ли улаҳум Раббана ҳаулаи аЗаллуна фаатиҳим ъазабан Зиъфа-м мина-н-нар. Қола ли куллин Зиъфу-в ва лаки-л ла таъламун.
(Аллоҳ) гӯяд: «Ҳамроҳи умматоне, ки пеш аз шумо аз ҷин ва инс гузаштаанд, дар оташ дохил шавед». Ҳар гоҳе уммате дарояд, қавми дигари монанди Худро лаънат кунад, то вақте ки ҳама як ҷо бо якдигар дар Дӯзах бирасанд. Ҷамоъати аз онҳо баъдомада дар ҳаққи ҷамоъати авваломада гӯянд: «Эй Парвардигори мо, ин гурӯҳ моро гумроҳ карданд, пас, онҳоро аз оташ азоби дучанд бидеҳ». Аллоҳ гӯяд: «Ҳар якеро (азоб) дучанд аст, валекин намедонед!».
7:38