وَنَزَعْنَا مَا فِى صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّۢ تَجْرِى مِن تَحْتِهِمُ ٱلْأَنْهَـٰرُ ۖ وَقَالُوا۟ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِى هَدَىٰنَا لِهَـٰذَا وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِىَ لَوْلَآ أَنْ هَدَىٰنَا ٱللَّهُ ۖ لَقَدْ جَآءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِٱلْحَقِّ ۖ وَنُودُوٓا۟ أَن تِلْكُمُ ٱلْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ٤٣
Ва назаъна ма фӣ судуриҳим-м мин ғиллин таҷрӣ мин таҳтиҳиму-л анҳар. Ва қолу-л-ҳамду лиллаҳи-л-лазӣ ҳадана ли ҳаза ва ма кунна ли наҳтадия лав ла ан ҳаданаллоҳ. Лақад ҷаат русулу Раббина би-л-ҳаққ. Ва нуду ан тилкуму-л Ҷаннату уристумуҳа би ма кунтум таъмалун.
ва он чи дар синаҳои онҳо аз кинаҳо буд, берун орем, ҷорӣ мегардад аз зери (қасрҳои) онҳо наҳрҳо. Ва гӯянд: «Сипос мар Аллоҳрост, он Аллоҳе, ки моро ба сӯйи ин Биҳишт роҳ намуд ва ҳаргиз набудем омодаи роҳ ёфтан, агар Аллоҳ моро роҳ наменамуд. Ҳаройина, фиристодагони Парвардигори мо ба ростӣ омаданд». Ва он гоҳ нидо карда шаванд: «Ин Биҳишт аст, ки онро ба сабаби он чӣ ки мекардед, ба шумо мерос дода шуд».
7:43