وَنَادَىٰٓ أَصْحَـٰبُ ٱلْجَنَّةِ أَصْحَـٰبَ ٱلنَّارِ أَن قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّۭا فَهَلْ وَجَدتُّم مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّۭا ۖ قَالُوا۟ نَعَمْ ۚ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌۢ بَيْنَهُمْ أَن لَّعْنَةُ ٱللَّهِ عَلَى ٱلظَّـٰلِمِينَ ٤٤
Ва нада асҳабу-л-Ҷаннати асҳаба-н-нари ан қад ваҷадна ма ваъадана Раббуна ҳаққан фа ҳал ваҷаттум-м ма ваъада Раббукум ҳаққо. Қолу наъам. Фа аззана муаззинун байнаҳум ал лаънатуллоҳи ъала-з-золимӣн.
Ва нидо кунад аҳли Биҳишт аҳли Дӯзахро: «Батаҳқиқ, он чӣ Парвардигори мо ба мо ваъда карда буд, рост ёфтем, пас оё шумо ҳам рост ёфтед он чӣ ваъда карда буд Парвардигори шумо?». Гӯянд: (дӯзахиён) «Оре!». Пас, овоз кунад дар миёни онҳо овозкунандае, «Лаънати Худо бар ситамгарон бод.
7:44