۞ إِنَّ ٱللَّهَ ٱشْتَرَىٰ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَٰلَهُم بِأَنَّ لَهُمُ ٱلْجَنَّةَ ۚ يُقَـٰتِلُونَ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّۭا فِى ٱلتَّوْرَىٰةِ وَٱلْإِنجِيلِ وَٱلْقُرْءَانِ ۚ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ مِنَ ٱللَّهِ ۚ فَٱسْتَبْشِرُوا۟ بِبَيْعِكُمُ ٱلَّذِى بَايَعْتُم بِهِۦ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ ٱلْفَوْزُ ٱلْعَظِيمُ ١١١
Инналлоҳаштаро мина-л муъминӣна анфусаҳум ва амвалаҳум би анна лаҳуму-л Ҷаннаҳ. Юқотилуна фӣ сабӣлиллаҳи фа яқтулуна ва юқталун. Ваъдан ъалайҳи ҳаққан фи-т-Тавроти ва-л Инҷӣли ва-л-Қуран. Ва ман авфа биъаҳдиҳӣ миналлоҳ. Фастабширу би байъикуму-л-лазӣ баяътум биҳ. Ва залика ҳува-л-фавзу-л-ъазӣм.
Ҳамоно, Аллоҳ аз муъминон нафсҳояшонро ва молҳояшонро ба ивази он, ки барои онҳо Ҷаннат бошад, харидааст. Дар роҳи Аллоҳ ҷанг мекунанд, пас, (душманро) мекушанд ва (гоҳе) худ кушта мешаванд. Ваъдае ки бар Худо дар Таврот ва Инҷил ва Қуръон собит аст, рост аст. Ва кист вафокунандатар аз Аллоҳ ба аҳди хеш? Пас, ба хариду-фурӯши худ, ки бо Худо муомила кардед, хуш бошед. Ин гуна муомила (барои шумо) комёбии бузург аст.
9:111