مَا كَانَ لِأَهْلِ ٱلْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ ٱلْأَعْرَابِ أَن يَتَخَلَّفُوا۟ عَن رَّسُولِ ٱللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا۟ بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِۦ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌۭ وَلَا نَصَبٌۭ وَلَا مَخْمَصَةٌۭ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَلَا يَطَـُٔونَ مَوْطِئًۭا يَغِيظُ ٱلْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّۢ نَّيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِۦ عَمَلٌۭ صَـٰلِحٌ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ ٱلْمُحْسِنِينَ ١٢٠
Ма кана ли аҳли-л Мадӣнати ва ман ҳавлаҳум-м мина-л-аъроби ай ятахаллафу ъа-р-расулиллаҳи ва ла ярғабу би анфусиҳим ъан-н-нафсиҳ. залика би аннаҳум ла юсӣбуҳум замау-в ва ла насабу-в ва ла махмасатун фӣ сабӣлиллаҳи ва ла ятауна мавтиа-й яғӣзу-л-куффара ва ла яналуна мин ъадуввин-н-найлан илла кутиба лаҳум биҳӣ ъамалун солиҳ. Инналлоҳа ла юЗӣъу аҷра-л муҳсинӣн.
Барои аҳли Мадина ва касоне ки атрофи онҳоянд аз бодиянишинон, сазовор нест, ки аз ҳамроҳии Расулуллоҳ бозмондагӣ кунанд ва на ин ки дар нафсҳои худ аз нафси Расулуллоҳ зиёда рағбат дошта бошанд. Ин барои он аст, ки дар ҳақиқат дар роҳи Аллоҳ ба онҳо на ташнагӣ ва на гуруснагӣ ва на ранҷе ва на поймол кардани ҷое ки кофиронро ба хашм орад ва на аз душмани Худо ба онҳо ҳеҷ дастоварде намерасад, магар ин ки барои онҳо амали нек навишта мешавад. Бе шак, Аллоҳ аҷри накӯкоронро зоеъ намекунад.
9:120