وَرَٰوَدَتْهُ ٱلَّتِى هُوَ فِى بَيْتِهَا عَن نَّفْسِهِۦ وَغَلَّقَتِ ٱلْأَبْوَٰبَ وَقَالَتْ هَيْتَ لَكَ ۚ قَالَ مَعَاذَ ٱللَّهِ ۖ إِنَّهُۥ رَبِّىٓ أَحْسَنَ مَثْوَاىَ ۖ إِنَّهُۥ لَا يُفْلِحُ ٱلظَّـٰلِمُونَ ٢٣
Ва ровадатҳу-л-латӣ ҳува фӣ байтиҳа ъан нафсиҳӣ ва ғаллақати-л-абваба ва қолат ҳайта лак. Қола маъазаллоҳ. Иннаҳу Раббӣ аҳсана масвая. Иннаҳу ла юфлиҳу-з-золимун.
Ва он зане, ки Юсуф дар хонааш буд, аз нафси ӯ талаб кард ва дарҳоро баст ва гуфт: «Пеш биё!». Гуфт: «Ба Худо паноҳ мебарам. Ба дурустӣ ки ӯ (азизи Миср) соҳиби ман аст, некӯ сохт ҷойи маро, ба дурустӣ ки ситамгарон растагор намешаванд».
12:23