وَلَمَّا فَتَحُوا۟ مَتَـٰعَهُمْ وَجَدُوا۟ بِضَـٰعَتَهُمْ رُدَّتْ إِلَيْهِمْ ۖ قَالُوا۟ يَـٰٓأَبَانَا مَا نَبْغِى ۖ هَـٰذِهِۦ بِضَـٰعَتُنَا رُدَّتْ إِلَيْنَا ۖ وَنَمِيرُ أَهْلَنَا وَنَحْفَظُ أَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيرٍۢ ۖ ذَٰلِكَ كَيْلٌۭ يَسِيرٌۭ ٦٥
Ва ламма фатаҳу матаъаҳум ваҷаду биЗаъатаҳум руддат илайҳим. Қолу йа абана ма набғӣ ҳазиҳӣ биЗаъатуна руддат илайна. Ва намӣру аҳлана ва наҳфазу ахона ва наздаду кайла баъӣр. залика кайлу-я ясӣр.
Чун рахти худро бикшоданд, сармояи хешро ёфтанд, ки ба онҳо баргардонида шудааст, гуфтанд: «Эй падари мо, беш аз ин дигар чӣ мехоҳем? Ин сармояи мо аст, ки ба сӯйи мо баргардонида шудааст. Ва боз равем барои касони худ ғалла оварем ва бародари худро нигаҳбонӣ кунем ва паймонаи як шутур зиёд орем. Додани ин паймона (назди шоҳ) осон ва он чӣ овардем, паймонаи андак аст!».
12:65