ثُمَّ أَنزَلَ عَلَيْكُم مِّنۢ بَعْدِ ٱلْغَمِّ أَمَنَةًۭ نُّعَاسًۭا يَغْشَىٰ طَآئِفَةًۭ مِّنكُمْ ۖ وَطَآئِفَةٌۭ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِٱللَّهِ غَيْرَ ٱلْحَقِّ ظَنَّ ٱلْجَـٰهِلِيَّةِ ۖ يَقُولُونَ هَل لَّنَا مِنَ ٱلْأَمْرِ مِن شَىْءٍۢ ۗ قُلْ إِنَّ ٱلْأَمْرَ كُلَّهُۥ لِلَّهِ ۗ يُخْفُونَ فِىٓ أَنفُسِهِم مَّا لَا يُبْدُونَ لَكَ ۖ يَقُولُونَ لَوْ كَانَ لَنَا مِنَ ٱلْأَمْرِ شَىْءٌۭ مَّا قُتِلْنَا هَـٰهُنَا ۗ قُل لَّوْ كُنتُمْ فِى بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ ٱلَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ ٱلْقَتْلُ إِلَىٰ مَضَاجِعِهِمْ ۖ وَلِيَبْتَلِىَ ٱللَّهُ مَا فِى صُدُورِكُمْ وَلِيُمَحِّصَ مَا فِى قُلُوبِكُمْ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ ١٥٤
Сумма анзала ъалайкум-м мин баъди-л-ғамми аманатан-н-нуъоса-й яғшо тоифата-м минкум. Ва тоифатун қад аҳамматҳум анфусуҳум язуннуна биллоҳи ғайра-л-ҳаққи занна-л-ҷоҳилийяҳ. Яқулуна ҳал лано мина-л-амри мин шайъ. Қул инна-л-амра куллаҳу лиллоҳ. Юхфуна фӣ анфусиҳим-м мо ло юбдуна лака яқулуна лав кона лано мина-л-амри шай-у-м мо қутилно ҳоҳуно. Қул лав кунтум фи буйутикум ла бараза-л-лазина кутиба ъалайҳиму-л-қатлу ило мазоҷиъиҳим. Ва ли ябталияллоҳу мо фи судурикум ва ли юмаҳҳиса мо фи қулубикум. Валлоҳу Ъалимун би зоти-с-судур.
Баъд аз он андӯҳ эминие бар шумо фуруд овард ва он пинаке буд, ки аз шумо гурӯҳеро фаро гирифт; ва гурӯҳи дигаре буд, ки фикрҳояшон онҳоро андӯҳнок сохта буд, онҳо дар бораи Аллоҳ ҳамчу гумонҳои замонҳои ҷоҳилият гумони ноҳақ мекарданд. Мегуфтанд: «Оё аз ин кор моро баҳрае ҳаст?». Бигӯ: «Тамоми корҳо, албатта, ба ихтиёри Аллоҳ аст». Дар дилҳои худ чизеро пинҳон медоранд, ки барои ту ошкор намекунанд, мегӯянд: «Агар аз барои мо аз ин кор чизе мебуд, дар ин ҷо кушта намешудем». Бигӯ: «Агар дар хонаҳои худ (ҳам) мебудед, ҳаройина, касоне, ки бар онҳо кушта шудан навишта шудааст, ба сӯйи куштангоҳи худ берун меомаданд. То Аллоҳ он чизеро, ки дар синаҳои шумост, биозмояд ва то ин ки он чиро, ки дар дилҳои шумост, пок созад. Ва Аллоҳ аз розҳое, ки дар синаҳост, огоҳ аст».
3:154