وَلَا يَحْسَبَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ أَنَّمَا نُمْلِى لَهُمْ خَيْرٌۭ لِّأَنفُسِهِمْ ۚ إِنَّمَا نُمْلِى لَهُمْ لِيَزْدَادُوٓا۟ إِثْمًۭا ۚ وَلَهُمْ عَذَابٌۭ مُّهِينٌۭ ١٧٨
Ва ло яҳсабанна-л-лазина кафару аннамо нумло лаҳум хайру-л ли анфусиҳим. Иннамо нумло лаҳум ли яздоду исама-в ва лаҳум ъазобу-м муҳин.
Ононе ки кофир шудаанд, тасаввур накунанд, ки муҳлат додани Мо барои онҳо беҳтар аст. Ҷуз ин нест, ки барои онҳо муҳлат медиҳем, то ин ки гунаҳкориро зиёда кунанд. Ва барои онҳо азоби дардовард (омода) шудааст.
3:178