فَٱسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّى لَآ أُضِيعُ عَمَلَ عَـٰمِلٍۢ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَىٰ ۖ بَعْضُكُم مِّنۢ بَعْضٍۢ ۖ فَٱلَّذِينَ هَاجَرُوا۟ وَأُخْرِجُوا۟ مِن دِيَـٰرِهِمْ وَأُوذُوا۟ فِى سَبِيلِى وَقَـٰتَلُوا۟ وَقُتِلُوا۟ لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّـَٔاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّـٰتٍۢ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ ثَوَابًۭا مِّنْ عِندِ ٱللَّهِ ۗ وَٱللَّهُ عِندَهُۥ حُسْنُ ٱلثَّوَابِ ١٩٥
Фастаҷоба лаҳум Раббуҳум анно ла узиъу ъамала ъомили-м минкум-м мин закарин ав унсао. Баъзукум-м мин баъз. Фа-л-лазина ҳоҷару ва ухриҷу мин дийориҳим ва узу фи сабили ва қоталу ва қутилу ла укаффиранна ъанҳум саййиотиҳим ва ла удхиланнаҳум ҷаннотин таҷри мин таҳтиҳа-л-анҳору саавоба-м мин ъиндиллоҳ. Валлоҳу ъиндаҳу ҳусну-са-саавоб.
Пас, дуои онҳоро Парвардигорашон қабул кард, гуфт: «Ҳаройина, амали ҳеҷ амалкунандаеро аз шумо (аз мард ё зан) зоеъ намегардонам, баъзеи шумо аз баъзеатон аст. Пас, он касоне, ки ҳиҷрат карданд ва аз хонаҳояшон берун карда шуданд ва дар роҳи Ман ранҷонида шуданд ва ҷанг карданд ва кушта шуданд, аз онҳо бадиҳояшонро албатта дур мекунам ва ҳаройина, онҳоро дар боғҳое дарорам, ки аз зери он боғҳо ҷӯйҳо мераванд, ин савобест аз ҷониби Аллоҳ. Ва подоши нек назди Ӯст».
3:195