۞ وَمِنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ مَنْ إِن تَأْمَنْهُ بِقِنطَارٍۢ يُؤَدِّهِۦٓ إِلَيْكَ وَمِنْهُم مَّنْ إِن تَأْمَنْهُ بِدِينَارٍۢ لَّا يُؤَدِّهِۦٓ إِلَيْكَ إِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَآئِمًۭا ۗ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا۟ لَيْسَ عَلَيْنَا فِى ٱلْأُمِّيِّـۧنَ سَبِيلٌۭ وَيَقُولُونَ عَلَى ٱللَّهِ ٱلْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ ٧٥
Ва мин аҳли-л-китоби ман ин таъманҳу би қинтори-й юаддиҳӣ илайка ва минҳумм ман ин таъманҳу би динори-л ло юаддиҳӣ илайка илло мо думта ъалайҳи қоимо. золика би аннаҳум қолу лайса ъалайно фи-л-уммиййина сабилу-в ва яқулуна ъалаллоҳи-л-казиба ва ҳум яъламун.
Ва аз аҳли Китоб касе ҳаст, ки агар хазинаеро назди вай амонат ниҳӣ, ба ту бармегардонад ва аз онҳо касоне ҳастанд, ки агар динореро амонат ниҳӣ, онро боз надиҳанд, магар модоме ки бар вай истода бошӣ. Ва ин (хиёнат) ба сабаби он аст, ки гуфтанд: «Дар боби нохондагон бар мо ҳеҷ роҳ (гуноҳ) нест». Ва бар Аллоҳ дурӯғ мегӯянд ва ҳол он ки онҳо медонанд.
3:75