۞ وَمِنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ مَنْ إِن تَأْمَنْهُ بِقِنطَارٍۢ يُؤَدِّهِۦٓ إِلَيْكَ وَمِنْهُم مَّنْ إِن تَأْمَنْهُ بِدِينَارٍۢ لَّا يُؤَدِّهِۦٓ إِلَيْكَ إِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَآئِمًۭا ۗ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا۟ لَيْسَ عَلَيْنَا فِى ٱلْأُمِّيِّـۧنَ سَبِيلٌۭ وَيَقُولُونَ عَلَى ٱللَّهِ ٱلْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ ٧٥
Ва мин аҳли-л-китоби ман ин таъманҳу би қинтори-й юаддиҳӣ илайка ва минҳумм ман ин таъманҳу би динори-л ло юаддиҳӣ илайка илло мо думта ъалайҳи қоимо. золика би аннаҳум қолу лайса ъалайно фи-л-уммиййина сабилу-в ва яқулуна ъалаллоҳи-л-казиба ва ҳум яъламун.
Аллоҳтаъоло, зимни ояти мазкур, хиёнати баъзе аҳли китобро хабар дода, мусалмонҳоро дар ҳазар мекунонад, ки ба ҳамаи онҳое, ки аҳли китобанд, бовар накунед, фикр накунед, ки онҳо ба ҳарчи, ки дар он китоби Илоҳӣ доранд, амал доранд. Баъзе аз онҳо дар ҳақиқат лоиқи мадҳ ҳастанд. Яъне, агар ба баъзеи онҳо чизи бисёреро амонат гузорӣ, (чун Абдуллоҳ ибни Салом) дар сари вақт амонатро ба соҳибаш бармегардонад. Қурайшие ба ӯ ҳазор авқия тиллоро амонат гузошта буд, сари вақт бе ягон хиёнат ба соҳибаш баргардонид. Қуръони карим, гарчи аҳли китоб ҳам бошанд, шахсони боинсофро баҳо дода ба хубӣ зикр мекунад. Локин баъзе аз онҳо, мисли Финҳос ибни Онзуроа, ки қурайшие назди ӯ амонат гузошта буд, мункир шуд, то қурайшӣ бо ӯ муқовимату мулозамат накард, бо ихтиёри худ амонатро барнагардонд. Зеро ақидаи чунин аҳли китобе, ки дар амонатҳо хиёнат мекунанд, ин аст, ки аз худ барои тасарруфи моли дигарон масъалаҳо (фатвоҳо) мебароранду мегӯянд: “Худованд моли омиҳоро (арабҳоро) барои мо мубоҳ гардонидааст”. Чуноне ки гузашт, худро дӯстони Худо ва Худошинос метарошанду боқиро омӣ ва ғулому хизматгори худ. “Аз моли ғуломи худ хӯрем ҳеҷ чиз намешавад” - гӯён ба чунин хиёнат даст мезананд, ё аз худ мебофанду мегӯянд: “Моли ҳар шахсе, ки дар дини мо нест, хӯрданаш ба ҳар роҳе, ки бошад, мубоҳ аст”.
3:75