فَإِذَا لَقِيتُمُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فَضَرْبَ ٱلرِّقَابِ حَتَّىٰٓ إِذَآ أَثْخَنتُمُوهُمْ فَشُدُّوا۟ ٱلْوَثَاقَ فَإِمَّا مَنًّۢا بَعْدُ وَإِمَّا فِدَآءً حَتَّىٰ تَضَعَ ٱلْحَرْبُ أَوْزَارَهَا ۚ ذَٰلِكَ وَلَوْ يَشَآءُ ٱللَّهُ لَٱنتَصَرَ مِنْهُمْ وَلَـٰكِن لِّيَبْلُوَا۟ بَعْضَكُم بِبَعْضٍۢ ۗ وَٱلَّذِينَ قُتِلُوا۟ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ فَلَن يُضِلَّ أَعْمَـٰلَهُمْ ٤
Фа изо лақӣтуму-л-лазӣна кафару фаЗарба-р-риқоби ҳатта иза асхантумуҳум фа шудду-л-васоқа фа иммо маннаа баъду ва иммо фидаан ҳатто таЗаъа-л ҳарбу авзораҳо. ®олик. Ва лав яшауллоҳу лантасара минҳум ва локи-л-лияблува баъЗакум би баъЗ. Ва-л лазӣна қутилу фӣ сабӣлиллоҳи фала-а-юЗилла аъмолаҳум
Пас, чун бо кофирон рӯ ба рӯ шавед, гарданҳои онҳоро бизанед, то чун дар онҳо хунрезии бисёр кардед, пас, қайдро муҳкам кунед, баъд аз ин барои шумо бо эҳсон халос кардани онҳост ё моле ба ивази онҳо гирифтан аст, то он ки ҷанг (душман) силоҳи худро (дар замин) биниҳад. Ҳукм ин аст! Ва агар Аллоҳ мехост, Худ аз онҳо интиқом мегирифт, валекин мехоҳад, ки баъзеи шуморо ба баъзе имтиҳон кунад ва ононе ки дар роҳи Аллоҳ кушта шуданд, пас, ҳаргиз Аллоҳ амалҳои онҳоро зоеъ нахоҳад кард,
47:4